Minione dni rekolekcji maryjnych były dla nas czasem zatrzymania, modlitwy i refleksji nad jedną z najtrudniejszych, a zarazem najpiękniejszych dróg Ewangelii – drogą przebaczenia.

Były także próbą przełożenia Ewangelii na codzienne życie – jak stawać się świadkami pokoju w naszych rodzinach, wspólnotach i miejscach pracy. Patrzyliśmy na przebaczenie oczami Niepokalanej, św. Maksymiliana Marii Kolbego i św. Franciszka z Asyżu. Uczyliśmy się, że chrześcijańskie przebaczenie jest decyzją serca, by nie odpowiadać złem na zło. Odkrywaliśmy, że nie ma pokoju bez przebaczenia.

Pokój między ludźmi rodzi się najpierw w ludzkim sercu. Tam, gdzie gromadzą się urazy, gniew i poczucie krzywdy, pojawiają się podziały. Dlatego przebaczenie staje się mostem prowadzącym do wolności serca, pojednania i pokoju.

 Szczególnym światłem była dla nas historia św. Franciszka o „prawdziwej radości”. Nie polega ona na sukcesach czy uznaniu, ale na zachowaniu pokoju, miłości i cierpliwości nawet pośród niezrozumienia i cierpienia.

 Przebaczenie pozwala przejść ponad tym, co dzieli. Nie zmienia przeszłości, ale otwiera przyszłość i prowadzi do pokoju.

 Bycie świadkiem pokoju zaczyna się od codziennych wyborów: od rezygnacji z osądzania, od gotowości do przebaczenia i od zaufania Bogu bardziej niż własnym zranieniom.

Niech Niepokalana, Królowa Pokoju, uczy nas każdego dnia wybierać przebaczenie i nieść pokój tam, gdzie go brakuje.

#RycerstwoNiepokalanej #Harmęże #Przebaczenie #Pokój #Niepokalana #ŚwMaksymilian #MI

Paulina Hornik