16 maja 2026 r. Rycerze Niepokalanej licznie zgromadzili się na kolejnym spotkaniu modlitewno- formacyjnym w kościele pw. Jezusa Chrystusa Odkupiciela Człowieka na os. Karpackim w Bielsku - Białej. Spotkanie rozpoczęło się od konferencji o. Arkadiusza Bąka OFMConv, po niej była Msza św, nabożeństwo majowe i adoracja NS. Po uczcie duchowej rycerze i sympatycy spotkali się przy wspólnym stole. 

Spotkanie  MI diecezji bielsko-żywieckiej 16.05.2026 r. 
Konferencja 
Temat:

1. Cnota pokory –  w życiu św. Franciszka z Asyżu i św. Maksymiliana  Marii Kolbe na wzór Jezusa Chrystusa.

2 Nauczanie św. Maksymiliana Marii Kolbe o pokorze.
Część I Cnota Pokory
A. Pokora Jezusa Chrystusa
1. Zstąpienie na ziemię:
   - Jezus, jako Syn Boży, wybiera drogę, która wydaje się być sprzeczna z Jego boską naturą. Przyjmuje ludzkie życie, narodziny w ubóstwie, w stajni, co pokazuje Jego niespotykaną pokorę

2. Życie w pokorze:
   - Jezus żył wśród ubogich i marginalizowanych, nauczał poprzez przykłady pokory (np. umycie nóg apostołom , co podkreśla, że prawdziwe przywództwo wymaga służby.
3. W stronę krzyża:
   - W drodze na krzyż Jezus był obdarty z szat, co symbolizuje Jego całkowite ogołocenie i oddanie się w ręce Boga za zbawienie wszystkich ludzi. 

To akt nie tylko fizycznego ubóstwa, ale także duchowego oddania.
4.  Wzór dla nas:
   - Jezus powołuje nas do naśladowania Go  „Uczcie się ode mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem”.
B. Pokora w życiu św. Franciszka z Asyżu
1. Oddanie szat:
   - Św. Franciszek oddaje swoje szaty swojemu ojcu, symbolizujące rozstanie z materializmem i połączenie z Jezusem. Jego wybór pokazuje, że dla niego ważniejszy jest Ojciec Bóg niż ojciec ziemski.
2. Współczucie i miłość:
   - Franciszek traktował ludzi z miłością i pokorą, dostrzegając każdego człowieka jako obraz Boży.
3. Życie w ubóstwie: 

 - Św. Franciszek porzucił bogactwo i przyjął styl życia w ubóstwie , co odzwierciedla jego miłość do Boga i bliźnich.
   - Przykład jego pokory w działaniach na rzecz najuboższych – przykład miłości do stworzenia.
C.  Pokora w życiu św. Maksymiliana Marii Kolbe
1. Ogołocenie z szat:
   - Św. Maksymilian, kiedy oddał swoje ubranie, zakłada pasiak obozowy, symbolizujący jego całkowite poświęcenie i gotowość do oddania swojego życia. Jego gest był również aktem solidarności z innymi więźniami.
2. Przykład męczeństwa:
   - Oddanie życia za ojca rodziny, pokazuje, jak wielkie jest jego poświęcenie i miłość do drugiego człowieka. W bunkrze głodowym towarzyszył innym, będąc ich wsparciem w ostatnich chwilach życia.
3. Pokora w miłości i służbie:
   - Jego misja i praca w Niepokalanowie, jako misjonarza, pokazują, jak pokora może prowadzić do wielkich uczynków w służbie Bogu i ludziom.

Część II Z nauczania św. Maksymiliana o pokorze  

Św. Maksymilian kładł duży nacisk na powołanie do świętości oraz na pokorę w życiu duchowym.  Oto kilka myśli o pokorze, które zawarł w swoich konferencjach
 

1. Wiara jako fundament pokory:
   - św. Maksymilian często podkreślał, że prawdziwa pokora wypływa z uznania własnej słabości i ograniczeń w obliczu Bożej wielkości. Tylko w pokorze możemy otworzyć się na łaskę Bożą i przyjąć ją z ufnością.
   - W prowadzeniu do świętości, wiara staje się kluczem — poprzez nią odkrywamy, że nasze życie należy do Boga, a nie do nas samych.
 

2. Wyzwolenie od materializmu:
   -  św. Maksymilian nauczał, że przylgnięcie do Boga pozwala na zdystansowanie się od dóbr materialnych. Dążenie do świętości wymaga pewnej rezygnacji z przywiązania do rzeczy. Jak mówił, w miarę jak odkrywamy Boga, rzeczy materialne stają się mniej istotne.
   - Materializm i przywiązanie do dóbr mogą prowadzić do konfliktów i wojen, co jest sprzeczne z zamysłem Bożym o miłości i jedności.
 

3. Pokora jako droga do miłości:
   - Pokora otwiera serce na miłość i przyjęcie innych. Św. Maksymilian uczył, że miłość do Boga oraz miłość do bliźniego są ze sobą nierozerwalnie związane. Kiedy jesteśmy pokorni, jesteśmy w stanie dostrzegać i doceniać innych ludzi, ich wartości i potrzeby.
   - W kontekście jego męczeństwa, jego życie i poświęcenie dla innych były doskonałym przykładem miłości, która wynika z głębokiej pokory — "Nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje swoje życie za przyjaciół" .
 

4. Uznawanie łaski Bożej:
   - Św. Maksymilian nauczał, że świętość nie jest czymś, co osiągamy samodzielnie; to łaska Boża jest tym, co nas do niej powołuje. Kiedy jesteśmy pokorni, uznajemy, że nasze talenty i dary są darem od Boga, a nie naszą zasługą.
   - Zrozumienie, że to Bóg może czynić cuda w naszym życiu, wspiera nas w powołaniu do świętości, gdyż możemy polegać na Jego wsparciu, zamiast polegać na własnych siłach.

5. Duchowość Maryjna:
   - św. Maksymilian wielką wagę przykładał do Maryi jako wzoru pokory. Jej „Fiat” — zgoda na plan Boży — jest idealnym przykładem pokory, dzięki której Jezus mógł się wcielić. Inspiracja do naśladowania Maryi może pomóc w przyjmowaniu postawy pokory i otwartości na to, co Bóg dla nas zamierzył.

6. Dążenie do jedności:
   - W jego nauczaniu widoczna jest potrzeba jedności w Kościele i w całym świecie. Pokorna postawa sprzyja budowaniu relacji opartych na miłości, zrozumieniu i współpracy, co jest szczególnie ważne w czasach podziałów i konfliktów.

Podsumowanie
- św. Maksymilian Kolbe, poprzez swoje nauczanie o pokorze, zachęca nas nie tylko do zrozumienia, że świętość jest możliwa dla każdego, ale także, że powinna być celem naszym we wszystkich relacjach — zarówno z Bogiem, jak i z innymi ludźmi.
- Pokora otwiera nas na działanie łaski Bożej, prowadzi do miłości i jedności oraz odrywa od materializmu, ukazując, że prawdziwe bogactwo tkwi w relacji z Bogiem i drugim człowiekiem.

Autor: Barbara Kuś