9 maja 2026 r. już po raz dziesiąty rycerze Niepokalanej Polski południowej spotkali się na wspólnej modlitwie w Krakowie Łagiewnikach. Pomysłodawcą przed 10 laty był p. Jan Hajduga - Rycerz Niepokalanej z Tarnowa i autor wystawy o św. Maksymilianie. Spotkanie rozpoczęło się konferencją, którą wygłosił ks. dr Bogusław Nagel, asystent MI Archidiecezji Krakowskiej. Po konferencji i nabożeństwie majowym, Rycerze Niepokalanej modlili się wspólnie podczas Mszy św. w Bazylice, której przewodniczył ks. B. Nagel.  

Temat **„Z Maryją do źródła Miłosierdzia”** pięknie wpisuje się zarówno w duchowość Maksymiliana Marii Kolbego, jak i w charyzmat Rycerstwa Niepokalanej.
# Z Maryją do źródła Miłosierdzia 

1. Czym jest źródło Miłosierdzia?

Źródłem Miłosierdzia jest sam Jezus Chrystus.
To z Jego Serca wypływa:

* przebaczenie,
* pokój,
* uzdrowienie,
* nowe życie.

Jak powiedział Faustyna Kowalska:

> „Miłosierdzie Boże jest największym przymiotem Boga.”

Maryja nie jest źródłem zamiast Jezusa — Ona prowadzi do Źródła.
Tak jak w Kanie Galilejskiej wskazała na Syna:

> „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.”

To jest cała misja Maryi:
prowadzić człowieka do Serca Jezusa.

# 2. Dlaczego właśnie z Maryją?

Maryja najlepiej zna drogę do Miłosierdzia, bo:

* pierwsza przyjęła Jezusa,
* najgłębiej doświadczyła Bożej miłości,
* trwała pod krzyżem, gdy rodziło się Miłosierdzie dla świata.

Pod krzyżem Maryja widziała:

* przebite Serce Jezusa,
* krew i wodę,
* cenę naszego zbawienia.

Dlatego można powiedzieć:
Maryja jest Matką wszystkich, którzy szukają Miłosierdzia.

Nie oskarża człowieka.
Nie odrzuca grzesznika.
Prowadzi do Jezusa nawet wtedy, gdy człowiek sam się siebie wstydzi.

# 3. Duchowość św. Maksymiliana Kolbego

Ojciec Kolbe wierzył, że:

> „Przez Niepokalaną najłatwiej dojść do Najświętszego Serca Jezusowego.”

On widział Maryję jako:

* Matkę,
* Przewodniczkę,
* Narzędzie Bożego Miłosierdzia.

Oddanie się Niepokalanej nie oznacza zatrzymania się na Maryi.
To zgoda, aby Ona:

* oczyszczała serce,
* uczyła pokory,
* prowadziła do całkowitego zawierzenia Jezusowi.

Kolbe był przekonany, że dusza oddana Maryi szybciej uczy się:

* kochać,
* przebaczać,
* ufać mimo ciemności.

A właśnie tam zaczyna się prawdziwe Miłosierdzie.


# 4. Maryja uczy nas przyjmować Miłosierdzie

Często łatwiej wierzymy, że Bóg przebacza innym niż nam samym.
Maryja pomaga człowiekowi uwierzyć:

* że jest kochany,
* że może wrócić,
* że nie jest stracony.

Ona prowadzi grzesznika nie do lęku, ale do ufności.

Możesz powiedzieć wspólnocie:

> „Maryja nie zasłania Jezusa.
> Ona bierze nas za rękę i prowadzi tam, gdzie bije źródło Miłosierdzia — do Serca Jej Syna.”

---

# 5. Co to znaczy praktycznie — iść z Maryją do źródła Miłosierdzia?

To znaczy:

* codziennie wracać do modlitwy,
* nie uciekać po upadku,
* korzystać z sakramentu pojednania,
* uczyć się przebaczać,
* być miłosiernym wobec innych.

Bo człowiek, który sam doświadcza Miłosierdzia, zaczyna je nieść dalej.

# 6. zakończenie / refleksja 

> „Maryjo, prowadź nas do Serca Jezusa.
> Naucz nas ufać Miłosierdziu bardziej niż własnej słabości.
> Gdy upadamy — prowadź nas do źródła przebaczenia.
> Gdy jesteśmy spragnieni pokoju — prowadź nas do źródła łaski.
> A gdy zabraknie nam sił — trzymaj nas w swoich dłoniach i prowadź do Jezusa.”

. 

Niech Maksymilian Maria Kolbe wyprasza Nam światło i pokój, a Niepokalana daje słowa proste, ale dotykające serc. 

. 

II temat :

Słowa św. Maksymilian Maria Kolbe są niezwykle proste, a jednocześnie zawierają całą duchowość dziecięcego zawierzenia:

> „Mamusiu, jestem Twój. Na pewno stanę się święty, jeśli nie wypuścisz mnie z Twoich rąk.”

To nie jest tylko piękne zdanie. To jest program życia.
Ojciec Kolbe wiedział, że człowiek sam z siebie jest chwiejny — dziś gorliwy, jutro słaby; dziś pełen światła, jutro zmęczony i zagubiony. Dlatego nie oparł się na własnej sile, ale oddał się całkowicie Niepokalanej.

Dla niego Maryja nie była „dodatkiem” do wiary. Była Matką, która prowadzi najkrótszą drogą do Jezusa. Tak jak dziecko nie musi znać wszystkich dróg świata, jeśli trzyma rękę matki, tak dusza oddana Maryi nie musi lękać się ciemności, jeśli pozwala się prowadzić.

Święty Maksymilian rozumiał też coś bardzo głębokiego:
Maryja nie zatrzymuje człowieka na sobie. Ona zawsze niesie do Chrystusa. Każde prawdziwe nabożeństwo do Matki Bożej kończy się większą miłością do Boga, większą pokorą i większym pokojem serca.

Dlatego mówił o całkowitym oddaniu — nie połowicznym, nie tylko w chwilach trudnych, ale każdego dnia:

* w radości,
* w cierpieniu,
* w zwyczajności,
* w walce o świętość.

„Nie wypuść mnie ze swoich rąk” — to modlitwa człowieka, który wie, że bez łaski łatwo zbłądzić.
Ale jest też w tych słowach ogromna ufność. Nie strach, lecz pokój dziecka, które wie, że jest kochane.

Można powiedzieć, że świętość według Kolbego nie polegała przede wszystkim na wielkich czynach, ale na pozwoleniu, aby Maryja prowadziła duszę krok po kroku:

* ku czystości serca,
* ku posłuszeństwu Bogu,
* ku miłości aż do ofiary.

I rzeczywiście — poprowadziła go aż do heroicznej miłości w obozie Holocaust, gdzie oddał życie za drugiego człowieka.

Dla nas ta myśl może stać się bardzo prostą codzienną modlitwą:

> „Maryjo, prowadź mnie.
> Kiedy jestem słaby — trzymaj mnie mocniej.
> Kiedy upadam — podnieś mnie.
> Kiedy się gubię — nie pozwól mi odejść daleko od Jezusa.”

Bo dusza, która naprawdę oddaje się Matce, uczy się z czasem jej serca:
cichości, czystości, wierności i pokoju.

A wtedy świętość przestaje być czymś odległym — staje się codziennym trwaniem w Jej dłoniach. 

Autor: Barbara Kuś